| تبليغات | X |
|
باور مي كنم به خاطر آذوقه اشك هاي پنهان در دلت كه روزي عاشقانه در باد ريختي و رفتي بی هیچ چشم داشتی. |
به دکتر ایرج دهقان به ابوالحسن ورزی طلـــــوع کن غزلم استعـاره لازم نیست شکست عهد من وگفت: هرچه بود گذشت ودر نبود نــــگاهت شـــراره لازم نیست بگریه گفتمش:آری ولی چه زود گذشت؟ بهار بود وتوبودی وعشق بود وامید به سقف شهر چه سوسوگرفته خاطره ات بهار رفت وتو رفتی وهر چه بود گذشت که در هجوم سیاهی ســـــتاره لازم نیست چه خاطرات خوشی در دلم به جای گذاشت شبی که باتو مرا در کنار رود گذشت به بی نشانی این شب همـــــیشه منتظرم گشود بس گره آن شب زکار بسته ما اگر به چــــشم دل آیی اشاره لازم نیست صبا چو از بر آن زلف مشکسود گذشت غمین مباش میندیشاز این سفر که تورا همیشه کولـــی باران و ابر و آیـــــنه ام اگر چه بر دل نازک غمی فزود گذشت برای حـــرف دلـم استـخاره لازم نیست (دکتر ایرج دهقان) دوباره مــی روم آری اگر چــــه میدانم سفر به ســمت دیاری دوباره لازم نیست غروب پنجره ام روبه سوی شهر تو ماند ولی به چشم تو بهت نـــظاره لازم نیست
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم آبان 1388ساعت 10:26 توسط بهت |
سالــــــها پیش که احساس زمین هیز نبود ( مثنوی بلندی بود از حوصله خارج گزیده ای نوشتم) جسد مــــــــــانده عاشــــــق ته دهلیز نبود تب گرمی دل دســـــــــتان تو تاول می زد سایه ای نیمه شب از دور به جنگل می زد حس نکردی که پس کـوه کسی دردل دشت باتنی زل زده در بســــــتر باران می گشت باد بی آنکه بداند بدنش ســــــــــــوخته بود گرد باران زعطش شعله برافــــروخته بود پای پرواز پـــــــس قرن غلــــــط جاماندم بی پروبال چه گــــــــــویم ته خط جاماندم بعد تو با همه شــــــــــــــــهر فقط تا کردم وتورا با غزل خــــــــــــــواجه تماشا کردم خواجه دســتی به دعـــــا گیر وسعادت بنما گر چه گــم گشــــــــــــته ترینیم هدایت بنما خواجه ناخــــــورده نخندیده خـــــماریم همه ساق ساقی بــــــــــــسلامت ســر کاریم همه واعظان گر به وضو جر عه صافی زده اند پس چرا پشــت ســر از تیـــغ تلافی زده اند برد این قـــــــوم همین بــــوده که دوزخ دارد گر رود رو به جـــــــهنم هـــــوس یـــخ دارد با بهاران شدم اکنون که زمســــتان باقی است می نویسم زتـــــــو تا در بدنم جان باقی است گر چه خشـــــــــکیده تنم معجزه را باور کن هستم ای دست مسیحا تــــــــو فقط لب تر کن کـــــــاش می شد کـــه بیایی وکسی شک نکند دیو دستی به ســـــرو زلف عروســــک نکند ای بلوط ای همه همســـــایه ی پاییـــــــزی من محرم بی کــــسی وخلوت بی چیــــــــزی من دم رفـــــتن به همـــــان تازه گــــل قــــهر بگو به غزل هــــــــای تلاوت شـــــده شــــهر بگو می روم خســـته از این خـــــاک بسازم بی تو آخـــرین قافیــــــه را ســــــاده بـــــبازم بی تو شعر شرمی اســــت به هر قافیــــه واماندن من یا به هــــر انجمنی بی تو غــــــزل خواندن من بعد از اینــــــجا که به ســــــنگی ابدی می مانم چــــــــشم در راه تـــو با گـــل ســبدی می مانم.
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388ساعت 18:46 توسط بهت |
برای او اگر قول بدهد گریه نکند بدتر از این چه بود که یک روز ناگهان (( آه هرگز صد عکس آهسته از حوالی این شب سفر کنی پر نخواهد کرد دستی تکان دهی به چهر پریده رنگ جای یک زمزمه ی ساکت پارا بر فرش )) سر را به سوی گریه سرد پسر کنی ه.ا.سایه می خیزم از کنار تو وقتی که با توام این روز ها همیشه تورا خواب دیده ام وقتی که نیستی ودر این ورطه کبود خود را درون سایه ی مرداب دیده ام اسفند ها محتاج گرم یک نوازشم شاید اگر به قول تو از آب وگل شدم با تو درون خواب هایش حرف می زند طفلک فرشته خواهر کوچکتر از خودم اسفند ماه گریه ام هذیان ودرد داشت جسم نحیف وکوچکم را تب گرفته بود جز مادرم انگار اطراف مرا فقط ازهاله ای در سایه های شب گرفته بود گفتی بخواب آن طرف لولوی سایه ها در حر فها در قصه ها رویاست کودکم وقت سحر خورشید رااز شیشه ها ببین فردا همیشه روشن و زیباست کودکم امروز می بینم که من خورشید را فقط چون ضجه ای از آستان کوه می دمد فردا طلسم لحظه نفرین زندگی است با من نوید رفتن واندوه می دهد گم می شود گنج نهان آستین تو در خاک سرد وتیره ای با چین دامنت من دیده ام آن روزهای سخت را فقط در روزهای خسته وخاموش با منت مادر برو زخاطر غمگین ومرده ام با خنده ات دوباره دلم تنگ می شود لعنت به این تبسم نومید زندگی وقتی تمام خاطره ات سنگ می شود.
+ نوشته شده در چهارشنبه نهم بهمن 1387ساعت 10:34 توسط بهت |
وخوم گ توم و كوچو حون داري
يه عمــــــــري دل دي يون داري
تو وسونل كه ملــــــت غرق خوين
تــــــــواپسرد هوي سر تون داري
چو وابـــــــيده كه امشو گر گروتي
خوتم دوني كه امــــــشو بون داري
گرفتـــاري وامشو گربســـــي خين
گمونم كه تــــــــونم دوردون داري
بيو واپس بيوواپس عــــــــــزيزم
ولات خــــــت چنار شيجون داري
تابه کی اینـــگونه روی از ما نهفتن قائمیه
اززبان غـــیر حـــــرفت را شنـفتن قائمیه
ببرهای عاشقت آمــــــــاج آوار سکوتند
چیتگر گـــم می شود وقــت شکفتن قائمیه
گرچه امــــــروزند باتو نابرادر های قصه
میدمد روزی زخاکت صـــــد تهمتن قائمیه
یک مه افسونگر وعریان بدست باغ داری
خواب می گرد زچــشمم وقت خفتن قائمیه
از تو پیداشد شروع عاشقی در زیر باران
شهر را آهــــــسته با گـــام تو رفتن قائمیه
کودکانت را بگو آن مـــــرد در باران نیامد
دارد از باران طلسم زخـــــــم درتن قائمیه
از تو مهجورم چرا مجبور کردی شام غربت
از برایت شعر بـــــــــی آرایه گـفتن قائمیه.
+ نوشته شده در چهارشنبه ششم آذر 1387ساعت 17:55 توسط بهت |
روزیکـــــــه باران می زند بر سیــــــنه کوه مردی هراســــــــان مانـــــده بر درگاه اندوه دیروز در رقــــــص شـــــــکوه دســـــتمالت امروز هم آشفــــــته سر گـــــــرم خـــــــیالت رنگ غزل های نگـــــــاه تواصــــــیل است یـــــادآور زیبــاترین پایـــــیز ایـــــــــل است در روز بــــاران من کــــه چیزی کم ندارم اصــــلا نگاهـــــی مـــبهم ودر هــــم ندارم روزیکـــــه می دانم فقــــط فـــــردا همیشه گم می شود چـــــــیزی دوباره پشت شیشه تفریق یعنی یک بـــــهانه جــــــمع یک راز رازی که پایانــــش بود آغــــاز پـــــــرواز عقل از کنارش ساده رد شد او گمان ست احساس فــــــــریادی کشید آری همان ست بامن چه وصــــــــــلت بود آه ای اجنبی تر کم می شود روی غزل ای مثـــــــــنوی تر هم بغض من هم پــیکم ای شـــور شـــبانه ای خفته با من فصــــــل های عاشـــــقانه من از تمام فصـــــل هایت حــــرف دارم از آشنــــــایی ها دلـــی پــــــر برف دارم ترسیم تصــــــویری خیالی در مهی سرد آکنده بودن از عبوری ســـــــرد وپر درد یک اشک یعنی یک نگاه ساده در خواب یعنی که چشمی خم شده در خواب مهتاب تعبیر یعنی یک نگاه سطـــــحی و گـــــم چیزی که مردم گفته اند آری ......تجسم پس درد گفتم با هــــــجایی مــــــــبتدی تر بی قید بودن یا خــــــــدایی مــــــــبتدی تر امروز می دانم که تنهایی چه خوب ست در نیم سیب سینه ام حس رســــوب ست اما برایت گریه باید زار باید جای تمام پنجره دیوار باید.
+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387ساعت 8:53 توسط بهت |
به م.ک.کاظمی وغربت عمیق ۸۰-۸۱ انگار در غــــروب کسی راه ی رود با جاده ای که گمشده در ماه می رود دارد بدوش بقـــــچه ودست کلنگ هم دلخسته می رود نه امیــــد درنگ هم در انتهای فاصله فـــریاد می کشد بهر وطن زدست خدا داد می کشد آه ای وطن شکسـته ز ویرانی ات منم یوسف ترین حــــکایت کنعانی ات منم عمری شکست خیره پس انتـــــــــظار در خالی است جای خاکی اش امشب کنار در امشب تمام ســــــفره تهی وانمی شود یک سیب گم شدست که پیدا نمی شود یادم نمی رود که شب عید می گریست تنها کنار کــــــــوچه تبعید می گریست ایکاش شام عید گل ونان نداشتیم ماییم آن قبیله که مهمان نداشتیم در ذهن سنگفرش بناها مــــــــلال تست تنها تجسمی که پراز حسب وحال تست ای بیوفا به کا رتو من مزد داده ام در شهر من تورا لقب دزد داده ام وقت اذان به کـار تو من خیره می شدم بر ناتوان خــــدای تو من چیره می شدم او معصیت نــکرده وشرمنده می گذشت مایوس وسربزیر وپراز خنده می گذشت من هم کشــــــــــــیده ام شب بی آشیانه را خونین نگاه نعـــــــــش عزیزی به شانه را پــــرواز یک تصور محکوم ومرده است وقتی که دود می وزد ازپی کــــــــرانه را تا کی کشــــــــیم خیسی خونی به جامه ها یا سر دهیم بغض بلــــــــــــــــند ترانه را ما هردو رفتــــــه ایم یکی گم یکی غریب شاید نجسته ایم خیــــــــــــــــابان خانه را غربت کجاست؟ گرزسر مــــــهر وآشتی قسمت کنیم ســـــــــردی روی زمــانه را غربت همیشه هست چه اینجا چه در وطن تصــــــویر آشنای نشسته به چشـــــــم من آنجا هجـــــــــوم نـــــــیزه والله اکبر است یک فصل خون همیشه به دامان مادر است برگرد ازغروب غم جـاده همسفر من داده یک شهید دو آزاده همسفر.
+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم مهر 1387ساعت 11:34 توسط بهت |
ماریا عشـــق تـــــــودر قافیه تفســــــــــــــیر نشد ماریا جشـــــم مــــــن از دیدن تو ســــــــــیر نشد ماریا فصـــــــــل عبوســـــی که عــروست کردند ماریا بهر کـــــــدامین صــــــــــله بوسـت کــردند چه کسی گفته که این شــــــــــــام حنا بندان اسـت پس چرا ثــــــا نیه هــــــــــایش قفس وزندان است ماریا حلقه بدســـــت تــــو کـــه مــــــــــی اندازد ماریا مرده ای از دســـــت تو دل مــــــــــی بازد ماریا این چه عروسی است دلــــت تنگ شدســت ماریا این چه حنــــــایی اسـت که کمرنگ شدست چه کسی درخم گــــــیسوی تو پولک زده اســــت وای بد جور برای تو دلــــــم لــــــــک زده اســت توبه من گفتی از آن شـــــب کــــه عروسی داری به دلت غصه به تن جــــــــــــــامه طوسی داری ماریا گـــــــــریه نکـــــــن تور ســـفیدی سر کــن وغزلـــــــهای پریشــــــان مـــــــرا از بر کــــــن ماریا قسمــــــتت این است فراموشــــــــــــــم کن یک تنه آتشـــــــــم از صاعقه خاموشــــــــــم کن مقبر حافـــــــــــظ وچـــــمران نروم بی تـــو دگر دلگشــــــا باغ وگلســــــــــتان نـــروم بی تو دگر من پـــــــــــیاده همه شــــــــــــیراز نگردم بی تو پی پــــــــــــروازی از آغـــــــــــاز نگردم بی تو کــــــــــاش باران نزند گـــــــــــربزند می دانــــم خوره ی سوختنــــــی شعــــــــــله کشددر جــــانم ماریا گریه نکن فاصـــــــله این اســـــــت بـــــرو ماریا خستـــــــــــــگی قافــــــله این است بـــــرو آخریـــــــــن روز که از خویش جدایم کـــــــردی باز برگشـــــــتی از دور صـــــــــدایم کــــــــردی قسمم دادی وگفتـــــــــــــــی پی ســــــــیگار نباش بعدمن آخر شب غـــــــــمزده بیــــــــــــــدار نباش شب آخر همه سیگـــــــــــــــــــار کشیدم تو ببخش تن مرده به سر دار کشـــــــــــــــیدم تـــــــو ببخش ماریا رفت ز اندیشه گـــذر کـــــــرد چــــــــــــرا؟ ماریا رفت وازاین شهر سـفر کــرد چـــــــــــــرا؟ عید امســـــال به دل غصه پنــــــــــــــــــهان دارم پنجم ماه غزل هـــــــــــــــای زمســـــــــــتان دارم مثنوی شعر تو با گریه ســــرودم یک ظــــــــــــهر بیت بیتش همــــه با اشک زدودم یک ظــــــــــــهر بعد تو ثانیه هــــــــــــــــا عادت تکــــــــراری شد روی میخـــــی دل مــــــن ساعــــــت دیواری شد گریه کردی ومن این شـــــــــعر برایت خــــواندم تو گذشتی ودر این قائلــــه تنهـــــــــا مانــــــــدم.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387ساعت 18:58 توسط بهت |
چشم هایت خورجین کهنه مادربزرگم در رمز وراز شیرینی اش وقتی از شهر برمی گشت ودلت آیینه شکسته جهاز مادرم خواستی بفروش هردو را در تنگ دستی ات ! لااقل به قیمت چیزی که آن روزها در آن دیدی. ( یزد ۱/۶/۸۷)
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387ساعت 17:54 توسط بهت |
بندر بخواب بود وغم موج های من برماسه های تیره او زار می گریست در تنگنای این طرف زمهریر صبح مـــردی میان سایه افکار می گریست وین برلیان موج که افکنده زر برآب اینجا کنار ساحـــــل آب آورد تورا چون روزهای رفته وبیداریم هنوز تا ذهن بی تصور خواب آورد تورا وقتی که مرغ از نفس پاک صبحگاه تا مــــــرز بی توقف موعود می پرد در انزوای ساکت سردرد ماسه ها چیزی مرا به خاطره ای دور می برد روحی به قرن بی هوس بیست سالگی دریادمــــان محفـــــل تنـــها نــشسته است اکنون به یک گمان که درآیی از آن فلق چون صخره ای بساحل دریا شکسته است. ۱۸/۵/۸۷ بندر آستارا
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت 11:10 توسط بهت |
تقدیم به ((فریدون مشیری )) مونس روزهای سردم در تهران.
اشعار تضمین شده روی سنگ قبر شادروان مشیری حک شده بود.
باز تهران تهی از باغ وبهار
بار خودش خسته نشسته است زمین
آسمانش دودی
روی اندوه تنش
مانده برفی سنگین
من به دنبال تو بودم آنجا
همزبانم شوی از غربت دلتنگ و غمین
با همان شعر بلند
ماه خندید دراو
باطلوع پروین
کوچه شعری که به دوران شباب
همه شب بود مرا تا به سحر در بالین
زمزمه می کردم
پشت تنهایی خویش
با صدایی غمگین
عاقبت دامن یک تنگ مکان
که نبودت درخور ونه زیبا و بهین
خفته بودی و دریغ
من به خود می گفتم
آخر قصه ما هست همین
سنگ قبری نه براو شاخ گلی
نه سرشکی نه دراو نقش ونگاری رنگین
شاعر کوچه کجاست!
بیگمان مدتهاست
گشته با خاک عجین
قطعه شعری سر قبرت دیدم
که در او بود بهاری وگلی عطر آگین
خیره شد در چشمم
نرم می گفت به من
بی صدا آهنگین
((سفر تن رادرخاک تماشا کردی))
((سفر جان را از خاک بر افلاک ببین))
((گر مرا می جویی))
((سبزه هارا دریاب))
((با درختان بنشین))
ناگهان غربتم از سینه دوید
بعد مدتها خندید دل کج آیین
پرسه زن می خواندم
((سبزه هارا در یاب))
((با درختان بنشین)).
(تهران-زمستان84-برقبر فریدون مشیری)
+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387ساعت 9:52 توسط بهت |
دیگر صدای پرسه های شامگاهیم ای غایب از نظر به خدا می سپارمت نزد خیال خانه تو آشنا نبود جانم بسوختی وبدل دوست دارمت تو رخت بسته بودی ودر شهر دیگری تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک از پرسه های خسته وشبگردیم چه سود باور مکن که دست زدامن بدارمت آن شب که بادهرزه ای برگیسوان تو از غربت شبانه اش آرام می گرفت مهتاب لبریز از تمام شهوت شبش آهسته برلبان گرمت جام می گرفت یادم رسید در دل شب روزهای تو آن روزهای عاشق وزیبا و پرزنور آن روزهای خنده وخواهش برای تو می خواند ابر رهگذر آهنگ پر سرور آن روزها که پیکر افسونگرت حریص در انتظار چشم من از راه می رسید تصویر یک تبسم معصوم وساده را شرمنده برلبان خود کمرنگ می کشید رفتم که در تولد تنهایی غمم آن روزهای گمشده را جستجو کنم یا زیر سایه ی غم مژگان بسته ات با چشمهای خفته تو گفتگو کنم می خورددست شاخه ای بر شیشه کبود اینک اتاق خواب تو خاموش می نمود افسوس در سخاوت اعصار کوچه هم میعادهای کهنه فراموش می نمود دیگر نگاه نازک ونومید پنجره دررقص باد تیره ای بی نور مانده بود پایم براه زندگی مغرور می خزید اما تمام هستیم در گور مانده بود.
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام خرداد 1387ساعت 21:19 توسط بهت |
خاکستری به قله جنگل گرفته مه دردور درستیغ بلندی که ماهتاب بر می چکد زبام شفق همچو جامها گم می شود نگاه اسیرم به جاده ای درنبض پر طراوت وغمگین شامها شب حلقه می زند به کمر تا که جاده را سر برکشد به سینه ودل آردش بـــدست آغوش داده جاده به شولای سرد شب بفشرده بوسه ها به نفسهای گرم ومست نیلوفرم بگو که دراین ساحل عبوس مردابه مـــــرد بستر بـــیداری تو کیست خوشباورم که در دل ظلمت هنوز هم جز من کسی به خلوت تنهایی تو نیست آری منم که خسته دراین بغض بی سرود چون مرغ حق به شاخه شب آرمیده ام جــــز آفتــاب روشن روي خیــــال تو از باور سپیده دمــــــان هم رمیده ام سربی سراب ساکت سرد ستاره ای ریزد فریب چشم تودر جـــــام آرزو گویم چه بود آن دم رفتن که می رهید بهتی شکیب در شب چشم سیاه او
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم خرداد 1387ساعت 9:58 توسط بهت |
بگذار زمین زمستان باشد برای همیشه وهیچ بهاری جز برف نرویاند وهیچ خاکی جز خاشاک نیاورد تورا هیچ باک از زمستان اشک واندوه نیست گر بهار باورت نخشکیده باشد
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم خرداد 1387ساعت 18:5 توسط بهت |
چه استوار ایستادی درهجوم بادهای هراسان که گود کرد سینه ات را تابرای عطش هامان آبی باشی یا روزهای ابریمان آفتابی هجرت نکرد کابوس یاس هایم درپناه کوچک دستان مهربانت هرگز وهنوز وهنوز شکوه شکستن بود در من عبث می نمود اما بامدادان هنوز منتظرت بودم
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم خرداد 1387ساعت 17:56 توسط بهت |
دیشب دوباره آمده بودی فرشته وار درهاله های روشن خواب خیال من می ریخت برنجابت افسون شانه ات آن آرزو هـای دراز و محـال من گفتی برغم دست فریبای بختمان باید زآستانه عشقت گذر کنم لرزید میله های تن بهت کرده ام اینک چه روز های سیه بی تو سر کنم گفتی نترس زآنکه اگر سر رسد سفر خواهی رسید بر همـــه آرزوی خویش در جــویبــار ســـرد تمـــام امیــدها سیراب میکنی زعطشها سبوی خویش من ایستاده تا که توروزی پرنده وار برآرزوی منتظر وآبی ام رسی از بیشه های خشک وتعفن گر امید تا شط بی ترنم مردابی ام رسی شاید هزار قرن گذشتست وای دریغ پشت سکوت سینه ترا داد می زنم بر بیستون خیره سر قلب خسته ام لبخند های تیشـه فرهاد می زنم
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم خرداد 1387ساعت 17:38 توسط بهت |
| ||||||
